MOZART 1756 - 1791

ΜΙΚΡΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Το κομμάτι αυτό αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα συναισθηματικής γαλήνης και ελαφράδας, που χαρακτηρίζει άλλωστε πολλά έργα του Μότσαρτ.

Γράφτηκε ως βραδινό ψυχαγωγικό έργο και συγκεκριμένα για μετά το δείπνο, με καταπραϋντικό χαρακτήρα και γι’ αυτό αποφεύγει την έκπληξη των ηχηρών εκρήξεων της μουσικής.

Το πρώτο μέρος, allegro, ξεκινά με μια φανφάρα εγχόρδων που οδηγεί αμέσως σε μια ρέουσα μελωδία του βιολιού. Μια σύντομη παύση προετοιμάζει το έδαφος για το ευγενικότερο δεύτερο θέμα. Μια εναρκτήρια μουσική επαναλαμβάνεται και η φανφάρα επιστρέφει, οδηγώντας τη μουσική σ’ ένα διαφορετικό και παράξενο τόνο. Αυτό δεν διαρκεί εντούτοις πολύ, και η εναρκτήρια μουσική επιστρέφει στον γνωστό τόνο.

Ο τίτλος του δεύτερου μέρους, romanza, υποδηλώνει αμέσως τη χαλαρή δομή του κομματιού. Τα έγχορδα εισάγουν την εναρκτήρια μελωδία κι έπειτα μια νέα ιδέα εισάγεται. Μετά την επιστροφή στην πρώτη μελωδία μια ξαφνική μεταβολή της διάθεσης εισάγει ένα ντουέτο ανάμεσα στο βιολί και το τσέλο κι εδώ εμφανίζεται μια αγωνιώδης μελωδία. Η εναρκτήρια μουσική επιστρέφει μια ακόμη  φορά και οδηγεί το κομμάτι, σε μια ήσυχη κατάληξη.

Το εκπληκτικό menuetto e trio, το τρίτο μέρος, προσφέρει μια πλήρη αντίθεση. Το πρώτο βιολί καθοδηγεί σ’ όλη τη διάρκεια κι η μουσική ρέει καθώς το τσέλο και το κόντρα μπάσο ακολουθούν τις μελωδίες.